شورای امنيت سازمان ملل در آخرين قطعنامه خود در مورد ايران با صراحت تمام از تعليق تمامي فعاليت هاي هسته اي (پژوهشي تحقيقاتي و صنعتي ) تا 25 بهمن ماه حرف زده است و در غير اينصورت مي تواند از بند هفت منشور سازمان ملل بر عليه ايران استفاده نمايد و تحريم هاي شديد تري را به ايران تحميل نمايند.

براساس سخنان دکتر احمدي نژاد رییس جمهور ايران قرار است در 22بهمن ماه ايران جشن هسته اي برگزار نمايد.

آن چيزي که در دو گزينه بالا ديده مي شود اينست که شورای امنيت و ايران راه خود را با تمام جديت در حال پيگيري هستند.

دو راه کاملا جدا که اصل اوليه گفتگو در آن فدا شده است.

در شرايط کنوني بهترين گزينه برای ايران چه مي تواند باشد؟

پذيرفتن تعليق يا اعلام برگزاري جشن هسته اي و ساخت 3هزار سانتريفوژ؟

باعلم به شعارهای بي محتواي پيوستن ايران به باشگاه هسته اي جهان با توجه به غني سازي بومي اورانيوم در ايران امکان برگشت به عقب برای دولت اصولگرا نيست .

تنها راه پيشروي دولت اصولگرا ، ادامه راه بحران سازي بين المللي بدون توجه به ظرفيت کشور ايران در جهان است و دلخوش بودن به حمايت چند کشور که در تصميم گيري هاي جهاني نقشي ندارند.

با چنين رويه اي که بر دولت اصولگرا حاکم است تحريم ايران آغاز کدام راه مي تواند باشد؟