سياست ورزي در ايران با همه دنيا فرق دارد . در دنيا احزاب نقش اصلي را در سياست دارند  و دولت ها خود را برخاسته از احزاب قوی کشور خود مي دانند که پيروز انتخابات گرديده اند .

ولي در ايران دولت ها پس از پيروزي در انتخابات خود را فارغ از احزاب مي دانند و از نسبت دادن خود به احزاب فراري اند.

چرا در ايران پس از هر انتخاباتي بر عليه حزب و تشکيلات سخنراني مي گردد ؟

چگونه است براي پيشبرد انتخابات در ايران ، ائتلاف هاي بزرگ تشکيل مي گردد و درهر ائتلافي ده بيست حزب بزرگ کشور حضور دارند ولي بعد از انتخابات فرد برگزيده انکار پشت انکار که اصلا افراد دولت من راه احزاب را نيز بلد نيستند ؟

بايک برسي در مورد دولت اصولگرا مي توان فهميد که از رييس جمهورش که عضو يک حزب درايران است و در چندين ائتلاف نيز حضور دارد تا بقيه افراد کابينه همگي برخاسته از احزاب کشور مي باشند ؟

پس چرا اينچنين در سخنراني هاي خود ارتباط با احزاب را منکر مي شوند ؟

اين را بايد در دنياي کوچک سياست در ايران و سقف کوتاهش ديد.

سقفي که با يک دوپينگ کوچک مي توان بر اريکه اش نشست و همه را کوچک ديد؟